On April 23 1978, Sid Vicious filmed famous video for his cover of Paul Anka's "My Way". The song was released two months later, in June 1978, as Sex Pistols' vinyl 7'' single; flipside was "No One is Innocent". Both songs became part of Sex Pistols' "The Great Rock'n'Roll Swindle" movie soundtrack - the first sung by Sid, the latter by notorious Ronnie Biggs. Steve Jonesproduced (?) this single, as stated on cover.
10. marta 1977. u 7 sati izjutra, za stolom postavljenim ispred Bakingemske palate u Londonu, potpisan je ugovor između Sex Pistols i A&M Records. U stvari, ovo je bila samo još jedna predstava za medije u režiji Malcolma McLarena, jer je ugovor težak 150 hiljada funti bio potpisan još prethodnog dana u prostorijama te izdavačke kuće.
Nakon što su u januaru te godine bili izbačeni iz EMI, uz raskid ugovora (težak 50 hiljada funti) od strane izdavača, Pistolsi, nakon samo šest dana od potpisivanja ugovora, bivaju šutnuti i od strane A&M, uz obeštećenje od 75 hiljada funti: polovina ugovorenog iznosa, po pincipu uzmi ili ostavi.
Mašinerija za mužu love muzičkih kompanija nastavila je rad punom parom, a da pri tom nije uradila ništa - ne postoji niti jedno jedino izdanje objavljeno za etiketu A&M, jer je kompanija u žurbi isplatila odštetu želeći da se što pre ratosilja brzopleto potpisanog ugovora sa "nesrećom" koja tek sledi - na dan kraljičinog srebrnog jubileja te godine.
Zvaničan razlog raskida ugovora: nepristojno ponašanje članova benda u službenim prostorijama kompanije, nepunih nedelju dana nakon potpisivanja ugovora, jedan razbijen prozor (kamenom bačenim spolja, navodno od strane "nezadovoljnih građana") i nepotvrđene glasine o nekakvom pokušaju silovanja u pijanom stanju, od strane Sida Viciousa. Nezvanično: žestok pritisak od strane BBC i ostalih "stubova morala društva" da se to štrokavo besnilo saseče u korenu.
"Anarchy In The U.K." je prvi singl Sex Pistols, objavljen 26. novembra 1976. godine, kasnije objavljen i na prvom (i jedinom) studijskom albumu "Never Mind The Bollocks" (1977). Na listi 500 najvećih pesama rokenrola, magazina Rolling Stone, "Anarchy" se ugnezdila na broju 56, a našla se i na Rock And Roll Hall Of Fame listi 500 pesama koje su obeležile rokenrol. To je istovremeno i jedini singl koji su Pistolsi objavili za EMI; popeo se do #38 UK top-liste singlova, pre nego što je bend bio izbačen iz te izdavačke kuće. Na b-strani singla nalazi se pesma "I Wanna Be Me". Originalno, prvo izdanje je imalo jednostavan crn omot, bez ikakvog teksta. Daleko poznatiji omot (potonjih izdanja) ovog singla - i nekolicine drugih, kao i samog albuma - delo je poznatog britanskog umetnika/dizajnera Džejmija Rida, koji je poruku pesme vizuelno uobličio u pocepanoj UK zastavi (Union Jack) priheftanoj zihericama, sa natpisom sastavljenim od različitih slova - poput "ucenjivačkih pisama sa zahtevom za otkupninom" - što je kreiralo ultimatvni punk-rock imidž generacija. Stih "I use the enemy" se zapravo odnosi na magazin NME (New Musical Express), u kome je bila objavljena kratka kritika ove pesme: "Džoni Roten pojma nema da peva. Tekst je smešno naivan. Sve u svemu, očajna kopija The Who." Magazin NME se upecao i, poput drugih, samo dodatno podigao rejting Pistolsima. Malkolm Meklaren, tadašnji menadžer Pistolsa, za ovu pesmu je rekao kako je to "poziv na oružje svim klincima koji veruju da su im oduzeli rokenrol, to je manifest vladavine nad svojom sudbinom, objava ultimativne nezavisnosti". Bez ikakve sumnje, niko nije uspeo da šokira svet kao što su to učinili "Anarchy In The U.K." i Sex Pistols - niti će (Observer). Nakon 42 godine, od ekonomske krize sedamdesetih do suludog Bregzita 21. veka, ova pesma nije izgubila ni trunku svoje važnosti i snage.
40 years ago from tonight: Sid Vicious bleeds after getting punched during The Sex Pistols’ gig at Longhorn Ballroom, Texas (photo: Bob Gruen)
"They said no one could be more bizarre than Alice Cooper, or more destructive than Kiss... they have not seen the Sex Pistols. Tuesday night, Stone City Attractions presents live, the Sex Pistols. Banned in their own home country, England's Sex Pistols, denied admittance to the United States, the Sex Pistols bring the new wave to the Metroplex this Tuesday night, in the Longhorn Ballroom. They said it couldn't happen, but it happens Tuesday night: the Sex Pistols, live."
- Dallas Radio promo
tracklist:
01. God Save The Queen 02. I Wanna Be Me 03. Seventeen 04. New York 05. E.M.I. 06. Bodies 07. Belsen Was A Gas 08. Holidays In The Sun 09. No Feelings 10. Problems 11. Pretty Vacant 12. Anarchy In The U.K. 13. No Fun
“Johnny Rotten and Sid Vicious were both punched in the face by girl fans as the Sex Pistols performed today deep in the heart of Texas.” That was the lede for the English newspaper The Evening News covering the Pistols' concert at The Longhorn Ballroom in Dallas, TX on January 10, 1978. It proved to be one of the strangest, most contentions shows in one of the strangest, most contentious tours in rock history.
By this point, Sid was receiving most of the attention onstage. Other members of the band are getting fed up with his narcissistic attitude. Before the show, Steve threatened to punch him for focusing on himself and not the music. Sid hit the bottle hard before the show. Being in Texas again, he and Johnny mocked the "Cowboys" in attendance. About half of the 1,800 in the crowd were fans; the other half were Country & Western fans defending their territory against these British punks. There were about 100 police on hand. The Dallas police department even had a SWAT team ready just in case the show turned into a riot. It didn’t, but just barely.
John wore an ugly pink shirt and black glove for most of the show, while Steve was all black, including boots, spurs, and a Sheriff's star. Although he contributed nothing musically, Sid knew he was stealing Johnny's limelight, which is more important to him. With "Gimme a Fix" on his bare chest, Sid barely played his bass and seemed more interested in jumping around instead of performing music. Plastic cups and other assorted objects flew toward the stage for the duration of the performance. (no glass bottles were sold)
At the end of "Holidays in the Sun" Sid got head-butted by an overzealous woman (Lamar St. John was actually their hardcore fan, she drove from L.A. to see the show) and received a bloody nose. Instead of wiping up the mess, he let the gore flow down his torso. After smearing it on his face, he spat into the crowd, yelling off-mic and over the din "All cowboys are queer!" Johnny remarked "Look at that... a living circus."
During "Pretty Vacant" Sid took a broken bottle and carved his chest. He removed the pus-soaked bandage from his arm and threw it into the crowd. The other band members continued the show. With his newly carved chest, Sid wasn't playing bass as much as using it, while jumping around and staring, like the heroin-deprived, schnapps zombie he now was.
After a blistering version of "Anarchy in the U.S.A.," the band left the stage, and, surprisingly, the crowd yelled for more. As the band reappeared for an encore, Sid showed the audience an obscene gesture and Steve yelled, "You must be mad to want more of us!" In the middle of "No Fun" Steve confronted a heckler by throwing a couple punches and jabbing him with the headstock of his guitar.
The next morning, the Dallas newspaper read: "Most of the people last night came to see the people who came to see the Sex Pistols."
Actually this show starts with the song "God Save The Queen" but begins to be filmed in "EMI"; there is some footage of the early songs, TV programs made by reporting the show, but not completely recorded. Four days later, the band broke up. “This is no fun. No fun at all. Ever feel like you’ve been cheated?” Rotten wearily said on stage in San Francisco, the Sex Pistol’s final concert, before walking off stage and quitting the band. Sid was dead a year later from a heroin overdose.
Prosto neverovatno zvuči, ali proteklo je tačno 40 godina od kako je kompanija Virgin Records objavila "Never Mind The Bollocks Here's The Sex Pistols" album.
- Richard Branson, vlasnik Virgin Records
Mural francuskog umetnika Tilta, sačinjen od stihova pesme "Anarchy in the UK" (Shoreditch, London)
Jedan od najkontroverznijih albuma u celokupnoj istoriji muzike, "Never Mind The Bollocks" objavljila je 28. oktobra 1977. godine britanska kompanija Virgin Records, do tog trenutka samo sitna (novoosnovana) riba u moru prepunom velikih ajkula. Album je izdavaču doneo brojne (pa i sudske) probleme, ali i svetsku slavu - naročito nakon sudskog postupka koji je okončan u korist te kompanije, iako je tužba bila podneta po nalogu notingemske policije.
Shodno tome, svaka asocijacija na Šerifa od Notingema i bandu baraba (punks) koja otima od bogatih izdavačkih kuća (koje su sa Sex Pistolsima prvo sklapale pa potom zbog psovki i "antidržavnih aktivnosti" rasturale ugovore, uz debelu odštetu na sopstvenu štetu) da bi naposletku sve pare uglavnom maznuo menadžer Malcolm McLaren (jbg, troškovima za nove kreacije Viv Westwood nikad kraja) - namerna je i medijski smišljena provokacija, koja je Bransonu omogućila sasvim pristojno poslovanje u budućnosti.
Sam Branson o tome kaže:
Silna prašina i cirkus koji su se podigli oko tog albuma, pomogli su nam da lansiramo brend Virgina, koji je kao izdavačka kuća postao poznat po tome što objavljuje naslove koji remete ustajalu žabokrečinu muzičke industrije i društva. Pa ne možete tek tako izmisliti priču o tome kako nas je notingemska policija tužila sudu zato što smo album "Bollocks" reklamirali u izlogu sopstvene radnje - priča je toliko glupa da je morala biti istinita. Oni su tvrdili da je "bollocks" uvredljiva, vulgarna reč i da se odnosi na testise. Pre suđenja sam kontaktirao jednog profesora jezika sa Univerziteta u Notingemu, i on je bio sasvim jasan i direktan: "To su najobičnije budalaštine. Reč bollocks nema nikakve veze sa mudima. To je nadimak koji je u 18. veku bio nadenut sveštenicima." Ispostavilo se da je taj profesor i sam bio sveštenik, jer se na suđenju pojavio kao naš sudski veštak - sa svešteničkom kragnom oko vrata. Naravno da je tužba protiv nas bila odbačena. Pa ipak, četiri decenije kasnije, tu reč i dalje pogrešno smatraju psovkom. Eto, nedavno su me prilikom intervjua na BBC Radio 1 upozorili da se ne izražavam vulgarno (u kontekstu naziva albuma), pa sam iznova morao da ih podsetim kako to uopšte nije psovka, što je i na sudu dokazano. Dajte da završimo više s tim foliranjem. Sa druge strane, voditeljka emisije na BBC Radio 6 Mary Anne Hobbs, nije imala nikakvih problema sa tom reči tokom emisije koja je bila posvećena 40-godišnjici objavljivanja albuma Sex Pistolsa.
Rotten i Sid su tvrdili da je naslov albuma zapravo omiljena Jonesova uzrečica, koju ste mogli protumačiti na više načina. Uglavnom su se svi hvatali onih vulgarnih (znajući ko je Jones, a i sami Pistolsi, to je verovatno i bilo tako), mada je to podosta govorilo i o samim hvatačima a ne samo o "grupici baraba kojoj ništa nije bilo sveto". Kako god bilo, voditeljima radio programa je bilo naređeno da ne izgovaraju naslov albuma, dok su prodavci ploča odbijali da javno izlažu njegov omot. Na nekim top-listama su čak izostavljali njihovo ime, ostavljali prazan prostor umesto toga. Podjednako neuobičajen, fluorescentni (day-glo) omot albuma koji vrišti u oči, uradio je Jamie Reid.
Čini se da su naslovi pesama i njihovi stihovi, a ne samo naslov albuma, namerno bili tako smišljeni da budu uvredljivi i nerviraju povazdan dežurne moraliste ostrvskog palanačkog uma. "Bodies" slikovito govori o abortusu uz obilatu upotrebu reči fuck. BBC i komercijalne radio stanice su zabranile emitovanje "God Save The Queen" odmah po objavljivanju tog singla, što nije uspelo da spreči njegovu poziciju #2 na top listama. Teoretičari zavere tvrde da je singl zapravo zauzeo prvo mesto, ali da su po nalogu državnih organa prodavci ploča lažirali izveštaje o prodaji, na osnovu kojih su se tada formirale top liste.
Branson nastavlja:
Mi smo predstavljali sjajnu priliku za Sex Pistols jer nismo morali da polažemo račune akcionarima, poput drugih izdavača - oni su se bojali lošeg publiciteta i pada zarade, mi smo u tome videli priliku i to veoma izglednu za proboj na tržište. EMI i A&M su sa njima raskinuli već potpisane ugovore, navodno zbog nepoštovanja istih, pa su momci ostali bez izdavača a i vremena. I tako, mi smo bili više nego srećni što smo mogli da im se nađemo u nevolji i objavimo taj album na obostrano zadovoljstvo. Zajedno smo (Virgin i Sex Pistols) napravili veliku pometnju u javnosti, naročito po objavljivanju singla "God Save The Queen", njegovom promocijom na pravi Virginovski način - iznajmili smo brod na kome je bend prašio pesme sa albuma, pojačali razglas do daske kada smo prolazili kraj zgrade Parlamenta jer je to ujedno bio i dan kraljičinog Srebrnog jubileja. Policija je odlučila da izvrši prepad na naš brod, što je izazvalo potpuni haos. McLaren je uputio niz drskih fraza policajcima, zbog čega su ga njih desetorica pretukli na licu mesta, pa ga potom uhapsili (kao i sve ostale koje su uspeli da pohvataju). Bila je to nadasve preterana reakcija od strane policije (kao uvod u potonji "notingemski slučaj"), ali Sex Pistols i Virgin Records od toga nisu imali nikakve štete - naprotiv: prodaja "God Save The Queen" singla je tek tada probila sve barijere i tako obezbedila bendu trajno mesto u istoriji rokenrola. Kada mi je kraljica, mnogo godina kasnije, dodelila titulu sera, prilikom ceremonije sam se zapitao da li će me onim mačem dotaći po ramenu ili mi njime pre odseći glavu. Izgleda da mi je ipak oprostila. Danas je pesma "God Save The Queen" toliko utkana u samo britansko društvo da su je čak pustili pre neku godinu na otvaranju Olimpijskih igara u Londonu. A sve je počelo brodskom proslavom koja je koštala bednih 750 funti.
Inače, jedina pesma na kojoj je Sid zaista odsvirao bas jeste spomenuta "Bodies". Po rečima producenata, toliko je bio očajan da su jedva dočekali njegovu hospitalizaciju zbog hepatitisa, pa kompletno basiranje na svim ostalim pesmama poverili Jonesu. U oktobru 1977. godine Sex Pistols nisu samo objavili svoj album-prvenac/jedinac; bio je to takođe značajan trenutak za svetsku kulturu, koji još uvek živi u punk muzici i njenim naslednicima. Za dve i po godine, Sex Pistols su promenili ne samo muziku, već i način na koji su se ljudi oblačili, govorili i osećali - pa čak i samu kulturu u celini. Nema mnogo onih koji bi mogli time da se pohvale.
Album "Never Mind The Bollocks Here's The Sex Pistols" doživeo je brojna izdanja, "izdanja" i reizdanja. Najnovija je ovogodišnja verzija, koja se u prodaji pojavila dan pre 40-godišnjice njegovog objavljivanja. Dolazi nam u pakovanju koje sadrži 3 audio CDa (album, B-strane singlova, demo, odbačeni i uživo snimci), 1 DVD (video snimak čuvene brodske proslave i svega što se tada dešavalo, plus video zapisi sa koncerata), kao i knjižica u tvrdom povezu na 48 strana, prepuna priča i fotografija iz slavnih vremena nastanka ovog albuma.
Iako je proteklo 40 godina, svaki put kada pustite "Never Mind The Bollocks Here's The Sex Pistols" i pojačate zvuk, on još uvek zvuči sveže i jedinstveno baš kao i tog 28. oktobra 1977. godine. Neka se i dalje vrti.
"Pretty Vacant" je treći (oficijelni) 7"-vinil Sex Pistolsa, objavljen 1. jula 1977. godine. Na B-strani singla se nalazila obrada "No Fun" (The Stooges). Ovaj singl je veoma brzo na top listama po prodaji dobacio do mesta #6, što je primoralo urednike TV emisije "Top of the Pops" da ih nakon devet meseci bojkota (zbog psovanja u emisji koja je išla uživo) ponovo pozovu pred kamere. Bendu nije bilo dopušteno da učestvuje sa ostalima u studiju, već je za potrebe TotP naručeno snimanje spota u produkciji Virgin Records. Ni samo snimanje spota nije proteklo onako kako su BBC mozgovi bili zamislili jer su Pistolse prvog dana izbacili iz studija zato što su limenkama piva gađali snimatelje, tako da je ceo taj posao završen tek narednog dana (11/12 jul 1977). U ta dva dana odrađena su oba (stvarna) spota Sex Pistolsa, koji se 40 godina kasnije i dalje vrte po internetu i TV kanalima: "Pretty Vacant" i "God Save The Queen".
Konačno, spot za "Pretty Vacant" je emitovan na Top of the Pops 14. jula 1977. godine, bez prisustva "baraba poganog jezika koje ne vade iz ustiju reč od 4 slova" (The Sun, 14.07.1977). Urednik emisije je izjavio da mu se "ta muzika lično ne sviđa, ali činjenica je da prodaja ovog singla vrtoglavo raste, oni imaju puno obožavatelja a i u samoj pesmi se nijednom ne koristi reč od 4 slova" (Daily Mirror, 14.07.1977). Naravno, ta čuvena "reč od 4 slova" je - fuck. Danas je ta reč, po medijima širom sveta pa i na BBC-ju, postala uobičajena do te mere da je neki koriste čak i kao interpunkciju. Oduvek je bilo daleko gorih i poganijih reči i ponašanja od poštene psovke, bez obzira na broj slova, ali i licemerje je staro koliko i ljudski rod.
Kao i sve druge priče vezane za Sex Pistols, i ova je morala da na kraju ispadne potpuni cirkus: bend nikada nije dao zvaničnu saglasnost za emitovanje spota "Pretty Vacant" u emisiji "Top of the Pops". Ko se i kako od toga okoristio pokazuje ona kasa u filmu "The Great Rock And Roll Swindle", koja svaki čas štancuje sume koje su Pistolsi inkasirali čerupajući punjene ptice po izdavačkim kućama i medijima. Inače, "Pretty Vacant" slobodno možete smatrati vanvremenskom himnom svih birokratija na svetu, bez razlike, zato što je upravo njima posvećena. FT1P - fali ti jedan papir... fuck!
Nema sumnje da je jedini studijski album Sex Pistols "Never Mind The Bollocks Here's The Sex Pistols" jedna od najboljih i najuticajnijih punk ploča svih vremena, baš kao što i njen uticaj ne prestaje sa završetkom punk ere. Ovaj album takođe obožavaju i mnogi metalci jer je imao nesporan uticaj na njihovu muziku. "Never Mind The Bollocks" je ugledao svetlost dana 28. oktobra 1977. godine, i predstavljao je tadašnju sirovu, pobunjeničku energiju, agresivnost i stav transformisan u jetku eksploziju gitare koja prži i slinavog vokala koji su inspirisali bendove poput Motorhead, Metallica, Megadeth, Guns'n'Roses i mnoge druge opsednute metalurgijom.
Postoji nekoliko faktora koji su "Never Mind The Bollocks" učinili izuzetnim: same pesme, muzičari, produkcija koja prosto ujeda, oštri tekstovi pesama. Za razliku od većine punk albuma, on ne počiva na brzini; njegovi rifovi, vokal i ritmovi od početka do kraja imaju isti ritam. Zato i nije čudno što za neke punkere sam tempo pesama predstavlja srž osporavanja ovog albuma.
Steve Jones, gitarista, u intervjuu kaže: "Šta je bilo prvo - Sex Pistols ili reč punk? Pa, mi smo bili prvi, na samom početku, i to smo tako radili. A onda su došli drugi bendovi i rekli 'Hej, to nije pank, previše je sporo!' Ali mi smo samo radili svoj posao, na svoj način; uopšte se nismo trudili da budemo bilo šta. Većina ljudi čak i danas nikako ne može da to ukapira."
Takođe je zanimljivo da se nekoliko pesama sa albuma striktno pridržava tradicionalne forme strofa/refren/strofa. Ima tu i osmica, neočekivanih prelaza i nekonvencionalnih muzičkih ukrasa. Steve Jones je u svoj stil sviranja gitare strpao bluz, struganje po žicama i nekonvencionalne akorde. Na to je dodao oštar zvuk koji reže poput žileta i fore koje je sam smislio, što dodatno podseća na neke starije hard rok i metal bendove. Jones kaže da je svojim jedinstvenim načinom doprineo punk stilu koji je tek nastajao, ali ne smatra da je sam njegov stil nešto naročito. "Ja sam se muzički obrazovao uz gitaru, sve mi je to stalno bilo u glavi i uticalo na mene - The Faces, Bowie i Mick Ronson, Mott The Hoople. Dakle, ceo naš album duguje tim muzičarima. Problem je što ja nisam umeo da sviram tako dobro kao oni, pa je sve na kraju ispalo tako kako je ispalo."
Godinama su elitisti napadali Sex Pistols kritikama da su bili samo gomila netalentovanih lupeža koje je Malcolm McLaren iskorišćavao u marketinške svrhe. Čak i da je ovo drugo istinito (uz izuzetak basiste Sida Viciousa, koji je na albumu jedino svirao u numeri Bodies), ti momci su ipak umeli da sviraju i u studiju su imali onu vrstu hemije kojoj mnogi bendovi teže ali je nikada ne dostignu. Jones, koji je odsvirao sve gitare i većinu bas deonica, i bubnjar Paul Cook su se savršeno uklapali, tako čineći podlogu za vokal Johnny Rottena. Rotten se nikada nije uzdržavao od samohvale u svojim intervjuima, ali dok na albumu on pola vrišti a pola peva u pesmama i pritom uopšte ne odaje utisak da ga zabole za to što bukvalno u trku menja pravila igre u koju je ušao.
Jones objašnjava kako su sastavili većinu svojih pesama: "Ja i Kuki (Cook) prvo uradimo muzičku podlogu, John je ponekad bio sa nama ipevao a ponekad nije, potom smo snimali bas i dodatne gitare. Stvar je bila sasvim prosta - na celom albumu ja sam na basu svirao samo osam nota i po koji gitarski rif tu i tamo, i ništa više."
Pored klasika God save the Queen, Anarchy in the UK i Pretty vacant, podjednako snažno odjeknula je i kontroverza koja je pratila nastanak "Never Mind The Bollocks". Do trenutka kada Virgin objavljuje album, Sex Pistols su već bili najureni iz dve izdavačke kuće (EMI i A&M), a nastupi zabranjivani u većem delu Engleske. Oni su predstavljali haos, napadali monarhiju, koristili reč "fuck" na albumu, pa čak imali i nadasve slikovitu pesmu o abortusu (Bodies).
Snimanje je započeto u Wessex studiju, u oktobru 1976. godine. Chris Thomas i Bill Price su naporno radili na produkciji kako bi uspeli da nešto izvuku iz snimaka načinjenih u ta dva radna dana. Basista Glen Matlock napušta bend i zamenjuje ga Vicious koji, muzički neuk, nikako ne uspeva da održi korak sa ostalim članovima benda, pa je McLaren ponovo zvao Matlocka u pomoć. Ovaj je pristao da se vrati, ali za duplo veću sumu novca od prvobitno dogovorene, uz uplatu unapred. Dogovor nije bio postignut pa je Jones morao da odsvira i bas i gitaru.
Iako je haos bio sveprisutan, bend je uspeo da snimi četiri numere za relativno kratko vreme - God save the Queen, Pretty vacant, EMI i Did you no wrong. U studio se vraćaju tek u martu 1977. i rade sve do juna. Thomas je u međuvremenu odustao zbog ponuda da radi sa drugim bendovima, tako da je Price zapravo sam producirao većinu snimaka. Ubrzo Virgin Records sklapa ugovor sa bendom i objavljuje singl "God save the Queen". Bend se po poslednji put vraća u studio tokom avgusta, kada snimaju Bodies.
Nakon što su pomno pretresli po nekoliko verzija svake od pesama, "Never Mind The Bollocks" je konačno bio završen 20. septembra 1977. godine, samo pet nedelja pre najavljenog datuma izlaska albuma. Delom zahvaljujući žestokim singlovima koji su prethodili a delom i zbog čitave frke koju su novinari podigli oko benda, javnost je jedva čekala da konačno čuje ceo album pa je unapred već bilo naručeno 125 hiljada kopija, što je doprinelo da postane debi album #1 na engleskim muzičkim top listama. U Americi nije postojala tako snažna medijska kampanja, što je rezultiralo tek 106. mestom na tamošnjim top listama albuma.
17. januara 1978. album je u Engleskoj dostigao zlatni tiraž a 15. januara 1988. platinasti. Za sličan uspeh u SAD im je bilo potrebno nešto više vremena - zlatni tiraž su dosegli tek 2. decembra 1987. a platinasti 26. marta 1992. godine.
Do danas, album "Never Mind The Bollocks" je doživeo nekoliko reizdanja. 1996. godine ga Virgin izdaje kao dupli album, koji pored originalnog izdanja sadrži i kontroverzni butleg "Spunk/This Is Crap". Originalna verzija "Spunk" je izašla otprilike u isto vreme kada i prva "Never Mind The Bollocks", za izdavačku kuću Blank, i sadržala je viskokvalitetne demo snimke koje je uradio Dave Goodman.
Virgin je 2007. za 30-godišnjicu objavio 180-gramsko vinil izdanje. Potom je 2012. godine objavljeno izdanje na četiri diska, koje je obuhvatalo digitalno remasterizovani album, B-strane singlova, demo i odbačene snimke (uključujući i do tada neobjavljenu demo verziju Belsen was a gas). U ovom kompletu su i dva koncertna snimka iz 1977. i DVD sa studijskim i uživo materijalom.
Oh God save history
God save your mad parade
Oh Lord God have mercy
All crimes are paid
Don't be told what you want
Don't be told what you need
There's no future
No future
No future for you
In the UK, "God save the Queen" 7'' outsold the #1 song at the time, Rod Stewart's single "I Don't Want To Talk About It", but mysteriously and controversially stayed at #2.
Sid Vicious je pronađen mrtav 2. februara 1979. u Grinič Vilidžu (NY), posle žurke na kojoj je proslavio izlazak iz zatvora (u kome je proveo dva meseca pod tretmanom prinudne detoksifikacije) po podnošenju optužbe da je nožem ubio svoju devojku Nancy Spungen. Policija je izjavila da je, kraj beživotnog Sidovog tela, pronašla "kašičicu, špric i tragove nečega što bi mogao da bude heroin". Kako u slučaju ubistva, tako ni u slučaju samoubistva, njujorška policija se nije baš pretrgla od posla, sprovevši uglavnom površnu istragu "slučaja koji je jasan kao dan". Postoje razne teorije o tome šta se zaista dogodilo sa Sidom i Nancy, od sukoba dvoje nespornih teških narkomana navučenih na gan i međusobnu vezu, do teorije zavere koja kaže da su Sidu (kao subverzivnom elementu importovanom iz inostranstva - videti potonji "slučaj" Johna Lennona, i opet u NY) prvo smestili ubistvo Nancy a potom i samoubistvo podmetanjem droge...
Zaista, ko je ubio Bambija: on sam, mrtva Nancy, Malcolm McLaren, njegova majka Anne Beverley, CIAsnajkaCIA ili... ? Istina je najverovatnije manje bitna od činjenice da su u potonjim godinama mnogi debelo profitirali naplaćujući šibanje još jednog mrtvog konja.
