Joe Strummer - Assembly (2021)

Joe Strummer

Assembly

(2021)

'Assembly' showcases carefully curated singles, fan favourites, and archival rarities from the Joe Strummer solo catalogue. This 16-track compilation features three previously unreleased versions of classic Clash tracks, including the never-before-heard "Junco Partner (Acoustic)" and electrifying live performances of 'Rudie Can't Fail' and 'I Fought the Law', the latter two of which were recorded by Joe Strummer and the Mescaleros at London's Brixton Academy on November 24, 2001.

01. Coma Girl [03:48]

02. Johnny Appleseed [04:05]

03. I Fought The Law (Live) [02:39]

04. Tony Adams [06:33]

05. Sleepwalk [04:08]

06. Love Kills [04:00]

07. Get Down Moses [05:07]

08. X-ray Style [04:34]

09. Mondo Bongo [06:13]

10. Rudie Can't Fail (Live) [03:09]

11. At The Border, Guy [07:02]

12. Long Shadow [03:34]

13. Forbidden City [04:47]

14. Yalla Yalla [06:56]

15. Redemption Song [03:28]

16. Junco Partner (Acoustic) [03:14]

Discogs
New Album Releases
Amazon
DDLalbums
Qobuz
Pitchfork
Consequence Of Sound
Israbox
Louder Than War
Maximum Volume

WRZmusic

Google search: page 1 - page 2 - page 3 - page 4

Soulseek search: Joe Strummer Assembly

The Clash & 40 Sandinistas

The Clash "Sandinista!" album goes 40 today.

I always saw it as a record for people on oil rigs or Arctic stations.

- Joe Strummer on "Sandinista!"

By 1980, The Clash had fallen in love with New York, where they were recording "Sandinista!" following up "London Calling", released in the states the previous December. NYC, 1980: Punk was unleashing torrents of fury down in the basement dives, while disco was turning the beat around upstairs in the studios. Hip-hop and rap were spreading through those mean streets faster than cheap cocaine. Downtown, the jazz scene was tearing tradition a new blowhole. Funk and R&B, foundational components of disco, hip-hop, and jazz, raged as they had since rent parties were invented. A musical melting pot to go with the city's socio-cultural cauldron. Whether they were conscious of it or not, The Clash had reached the peak of their creative arc - "London Calling" split open The Clash's creative nut and out spilled unfettered brilliance: the sprawling, squalling 3LP "Sandinista!", more than twice as long as its predecessor. Source of the album's title and a matching postcard were set in the loping 'Washington Bullets', a scorecard of U.S. foreign policy in Central America.

- Raoul Hernandez: The Magnificent Seven (The Austin Chronicle, 2000)

It might be grammatically incorrect in literal terms to call a triple album a thing of two halves, but that's what The Clash produced in 1980. Essentially, "Sandinista!" is divided between The Clash made of win and The Clash made of lose - and the latter, unfortunately, easily wins out.

In rock music terms, things had moved on from the birth of punk in 1976. Highly politicised second-wave UK punks such as Crass and Discharge were lurking, ready to make bands such as The Clash look like bloated, cash-corrupted anachronisms in a much more effective way than Strummer and Co. had done for prog four years earlier. But the proof on "Sandinista!" suggests the opposite.

When people say that "Sandinista!" would have been killer as a single album, what they never go on to say (but should) is that it would have been a killer single reggae album. With the help of advisors Mikey Dread and Don Letts, they had nailed down tight what they'd failed to capture on previous attempts such as 'Bankrobber' and Junior Murvin's 'Police and Thieves'. The rest of this two-and-a-half-hour slog represents The Clash at their saloon bar romantic, ramshackle rock‘n’roll, lame pastiche and skiffle-punk worst. It is this unadventurous side.

- John Doran: The Clash "Sandinista!" Review (BBC, 2009)

In 1980, The Clash released "Sandinista!", six sides of vinyl that's considered one of the worst albums of all time. But is there a classic album lurking inside its 36 tracks?

To a young punk, coming across "Sandinista!" for the first time is a bit like a 7 year-old facing down a heaped plate of strange food in a restaurant. The sheer volume defeats them before they even start picking their way through it. And then the questions start: "What’re these?" "Chick peas." "What’s this?" "Okra." "This?" "Coriander..." "Sandinista!" is the same: there’s too much of it, the flavours are weird and sometimes it’s hard to know what anything is.

A triple album for the price of a single, The Clash's fourth album is a sprawling, genre-defying, self-indulgent snapshot of a band run wild. Emboldened by the success of "London Calling", free of manager Bernie Rhodes, and stoned out of their fucking minds, The Clash delivered an album seemingly tailor-made to piss off CBS and confuse the more conservative elements of their fanbase ("You want punk rock? Try this, sunshine!"). And that was a major problem in 1980 - when these islands echoed with the sound of fans lifting and dropping the needle across all six sides looking for a 'Safe European Home', 'Janie Jones' or even a 'Rudie Can't Fail' and asking themselves one single question: "Seriously: what the fuck are The Clash anymore?"

Even today it's understandable. The cliche/true-ism about any double album is that it'd make a great single album - "Sandinista!" surely stands alone as a triple album you could also edit into a really shit double. But as two sides of vinyl it would've done alright: 'The Magnificent Seven', 'Police On My Back', 'Washington Bullets', 'The Street Parade', 'If Music Could Talk', 'Something About England' and 'One More Time' alone could have provided the spine of an album that touched on funk, punk, calypso, rock, reggae and rap and would be talked about in hushed tones today.

Back in 1980 (pre-CD programming or the ability to make your own playlist) "Sandinista!" was a headache - and a head album, music for stoners - an indulgence to rank alongside the worst excesses of prog rock. Today it’d probably win the Mercury Prize. And that’s the thing. Time has changed "Sandinista!". The context and expectations have changed. If you don't come to it hoping for punk rock, you're less likely to be disappointed. If you do come to it knowing that it's a patience-testing mess that nevertheless contains some gems, then things get interesting.

- Scott Rowley: The 48 minute long classic album hidden inside The Clash's Sandinista! (Louder Sound, 2016)

The way we consume "Sandinista!" has changed too.

Clash42

Na današnji dan pre 42 godine, 8. aprila 1977, The Clash su objavili svoj istoimeni album prvenac. Svoj društveni angažman i duboko neslaganje sa tadašnjom politikom pretočili su u oštru i snažnu "dugosvirajuću" ploču. Bio je to glas nove generacije - originalan, bučan, brz i žestok - istorijski aperkat direktno u poganu facu tadašnje vladajuće konzervativne kolotečine.

Album je uspeo da dobaci #12 na britanskoj top-listi. Bio je objavljen u dve verzije - za britansko/evropsko (1977, sa 14 numera) i za američko tržište (1979, standardno izdanje prošireno numerama sa nekoliko singlova). "The Clash" ste mogli da nađete 1977 i u prodavnicama ploča širom tadašnje Jugoslavije, kao (re)izdanje zagrebačkog izdavača Suzy.

"Jedini bend koji je bio bitan" više ne postoji.

Pogana faca se oporavila, danas jača više nego ikad.

- History: 8 April 1977, Debut LP "The Clash" (Turn Up The Volume, 08.04.2019)

This is International Clash day 2019

This is anti-racist, and anti-fear. This is pro-solidarity, pro-unity, and pro-inclusion. This is a public service announcement with GUITARS.

This is International Clash Day 2019, and all day long, all across the globe, we’re celebrating music as a tool for social consciousness, a band that made it sound so damn good, and an iconic record that still changes lives 40 years later.

We’ll also celebrate the 40th anniversary of the Clash’s masterpiece, and one of the greatest records ever made, London Calling.

It’s a powerful record that laments the destructive forces our world has set loose, seemingly out of our ability to control. It explores our search for fulfillment through addictions and bottomless appetites, and grapples with the eternal question of whether to stay true to yourself or slide down that well-worn path toward comfort, status, and ease.

Through melody, rhythm, lyrics and attitude, London Calling lays bare a modern world that seems empty and meaningless, and calls on us to wake up and take action. Join us in celebrating London Calling and the Clash’s message of inclusion, multiculturalism, pro-immigration, anti-hate, anti-racism, and anti-fascism. It’s a message that is arguably even more relevant today than it was 40 years ago.

- Internationa Clash Day (07.02.2019)

This Radio Clash
Using audio ammunition

This Radio Clash
Can we get that world to listen?

The Clash "This is Radio Clash"

(Radio Clash 7'', 1981)

The future is unwritten.

The Clash Goes Jamaican (2013)

Various Artists

The Clash Goes Jamaican

(2013)

This is a Global Warning!!!

This is KINGSTON CALLING!!! 

Today, punk attitude is more necessary than ever, here we look back not because of nostalgia but as a rallying cry for strength to undertake life's difficult path. This collection is a fair, visceral, and passionate homage to a frame in history that must not be forgotten, a crucial point in the map where we can always come back. The result is a truly unique and diverse collection of tributes that are as great as the band they are paying homage to. Sure, there are many well-deserved tributes to The Clash out there, but this is the first tribute album to pass entirely through a Jamaican filter - from the beginning we all understood it's necessity due to the island's tremendous cultural influence and musical attitude. 

Thanks to everyone. Thanks to The Clash.
- The Golden Singles Records

01 RED SOUL COMMUNITY - Spanish Bombs (4:14)

02 JAZZBO - White Riot (4:05)

03 CRABS CORPORATION feat. ANDREA PRODAN - Ghetto Defendant (5:54)

04 SMOCKING FLAMINGO - Train in Vain (3:56)

05 Dr.JAU - London Calling (2:59)

06 RUDE HI-FI & THE LICKSHOTS - I Fought The Law (2:39)

07 GREEN ROOM ROCKERS - Clampdown (4:27)

08 TRANSILVANIANS - Gates of the West (4:15)

09 DANIEL FLORES & THE RUMBA BOX - Lost in the Super Market (4:43)

10 SPUTNIK & THE GOLDEN SINGLES BAND - Janie Jones (3:51)

11 THE CROMBIES - English Civil War (3:24)

12 KING DJANGO, ROCKER-T & THE STUBBORN ALL-STARS - Lose this Skin (3:12)

13 KRIPTOLITES - Police on my Back (3:08)

14 THE SARAH CONNORS - Lover’s Rock (2:36)

15 LE GRAND MIERCOLES - Straight to Hell (4:55)

16 THE LIONS feat. BLACK SHAKESPEARE - Magnificent Dance (5:12)

17 DESORDEN PÚBLICO feat. CAMPINO (Die Toten Hosen) - City of the Dead (2:56)

18 LOS OFFBEATERS - 1-2 Crush on you (2:31)

19 THE UPSTTEMIANS - Stay Free (5:10)

20 SOULFOOD INTERNATIONAL - The Right Profile (3:00)

21 TREMENDE feat. RUDE HI-FI - Wrong’em Boyo (3:02)

22 THE MAGIC TOUCH - Safe European Home (3:28)

23 CHRIS MURRAY - Lover´s Rock (3:09)

24 MANDIEVUS - Revolution Rock (3:48)

25 SMOOTH BEANS - Bankrobber (2:59)

26 HYPOCONDRIACS - Death or Glory (3:44)

27 NANO TRUENO & THE DOLLARS - Jodí a la ley (2:46)

28 JAH ON SLIDE - Rebel Waltz (3:34)

29 VALKYRIANS - Carrer Opportunities (1:55)

30 JESSE WAGNER - White Man in Hammersmith Palais (4:20)

31 THE BEN GUNN MENTO BAND - Washington Bullets (2:19)

Discogs

Bandcamp

iTunes

Amazon

Reggae Steady Ska

Spotify

Rebel Sounds
Google search: page 1 - page 2 - page 3

35 Years Of Combat Rock

Originalno objavljen 14. maja 1982. godine, "Combat Rock" je peti studijski album The Clash. Takođe, to je njihov najprodavaniji album ali i poslednji na kome su se kao članovi benda pojavili gitarista Mick Jones i bubnjar Topper Headon. To je album koji je izazvao podele veće od bilo kog drugog njihovog izdanja, kako među članovima benda tako i među fanovima. Oni najtvrdokorniji su tvrdili da se bend ovim albumom konačno prodao mašineriji muzičke industrije...  i nisu mogli da pogreše više od toga.

Ovaj album je predstavio The Clash kao bend koji je strastveno oslikao vreme i svet u kome živimo, i kako smo dotle stigli. Na neki način, uspeli su da ograniče količinu anarhije i haosa koji su kuljali iz zvučnika, a da pritom ne ugroze poruku koju su slali. The Clash su opeglali problematične ispade sa svog prethodnog trostrukog albuma "Sandinista" (1980), koji je bio papazjanija na pola puta između genijalnosti i potpune zbrke. Kao producent albuma "Combat Rock" bio je angažovan veteran zanata Glyn Johns, koji je svojim iskustvom uspeo da ih ubedi da urade standardno izdanje umesto duplog albuma čiji je radni naslov bio "Rat Patrol From Fort Bragg".

"Combat Rock" nisu samo pesme "Should I Stay Or Should I Go" i "Rock The Casbah", on je mnogo više od toga.Članovi benda su bili veliki fanovi filma "Apocalypse Now" i bili fascinirani Vijetnamskim ratom. Kao rezultat toga, nekoliko pesama sa albuma predstavljaju razmišljanja o ratu i njegovom uticaju na ljudsko društvo. "Straight To Hell" je pesma o jednoj Vijetnamki i njenoj deci čiji su očevi bili američki vojnici, koji su na kraju pobeglii i ostavili ih (paklenoj) sudbini. "Sean Flinn" je još jedna vijetnamska priča, o sinu poznatog glumca Erola Flynna; on je bio foto-reporter i nestao negde u Vijetnamu 1970. godine.

Bend je proveo većinu 1981. i deo 1982. godine u Njujorku i njegov uticaj se jasno oseća kod mnogih pesama sa ovog albuma. Jedna od takvih pesama je "Red Angel Dragnet", inspirisana ubistvom Franka Melvina koji je bio član "Anđela čuvara". U pozadini možemo čuti rečenice iz Scorseseovog "Taxi drivera" koje izgovara Cosmo Vinyl, dugogodišnji saradnik i povremeno menadžer The Clash, koji imitira glas Travisa Bicklea koji je glavni lik u filmu.
"Overpowered By Funk" oslikava trenutni veliki uticaj hip-hopa (tada se to zvalo "rep") na bend. Strummer se u intervjuu iz 2002. priseća toga: "Kada smo stigli u Ameriku, Mick je naleteo na jednu prodavnicu ploča u Bruklinu u kojoj su imali muziku Grand Master Flash And The Furious Five, The Sugar Hill Gang... bili su to bendovi koji su radikalno menjali muziku, a promenili su i nas." U ovoj pesmi se čuje rep-vokal legendarnog grafiti-umetnika Future 2000. Ona je uspela da uhvati raspoloženje i duh Njujorka '82. i odškrinula nam vrata muzike koju će kasnije raditi Jones sa svojim bendom Big Audio Dynamite. Mračna strana Njujorka oslikana je u "Ghetto Defendant", rege-dabu u kome se pojavljuje i bitnik-poeta Allen Ginsberg. To je turobna priča o heroinskoj ovisnosti i očaju. Da ironija bude veća, upravo je ovisnost o heroinu primorala ostale članove benda da najure bubnjara Toppera Headona odmah po objavljivanju ovog albuma.

The Clash se nikada nisu ustezali od iznošenja političkih stavova, tako da "Rock The Casbah" ne predstavlja nikakav izuzetak. Namera je bila da to bude pesma o islamskim fundamentalistima u Iranu koji su zabranili rok muziku, ali kao što to obično biva sa svim kul stvarima, prisvojili su je likovi koji uopšte nisu ukapirali njenu poruku. "Znate, američka vojska je svojim trupama ovu pesmu puštala tokom prvog Zalivskog rata, a sada je ponovo koriste dok se pripremaju za drugi" kazao je Strummer, "što je tako za njih tipično i dostojno svakog prezira." Te, 2006. godine, "Rock The Casbah" je časopis "National Review" ovu pesmu uvrstio u listu 50 najvećih konzervativnih pesama.
Najveći uspeh "Combat Rock" leži u tome što su The Clash uspeli da prodaju tone primeraka jednog nadasve kompleksnog albuma koji je bio toliko različit od svega što se tada nalazilo po top listama. Podarili su nam album koji je predstavljao mudar lirski opis tadašnjeg stanja u Americi, korak na koji se nije usudio više niko osim Grandmaster Flash And The Furious Five u pesmi "The Message".

Različiti muzički stilovi na albumu "Combat Rock" simbolično oslikavaju sve veći jaz između Strummera i Jonesa. "Know Your Rights" personifikuje samog Strummera i predstavlja đavolski dobar početak albuma. Ta pesma oslikava pravac u kome je on želeo da bend ide; smatrao je da se moraju vratiti bliže svojim punk korenima. Stilizovana ratna atmosfera koja se provlači kroz "Combat Rock" ide rame uz rame sa teškim temama kojima se on bavi. Tada to nismo mogli znati, ali bilo je to poslednje veliko izdanje The Clash kakve smo znali. Po završetku "Combat Rock" turneje, Strummer i menadžer Bernie Rhodes su primorali Jonesa da napusti bend. Strummer je u pomenutom intervjuu iz 2002. takođe izjavio: "Počinio sam jednu od najvećih grešaka u životu kada sam šutnuo Micka."

poster koji je išao uz originalno izdanje "Combat Rock" (nepostojeći u YU-verziji)

Nasleđe albuma "Combat Rock" je i dalje živo i zdravo 35 godina nakon njegovog prvog izdanja; možda jedan od najistaknutijih primera toga predstavlja "Straight To Hell" koja je usemplovana u pesmu "Paper Planes" (2007) benda M.I.A. "Combat Rock" je možda jedan od najvećih pogrešno ukapiranih albuma svih vremena. Zagriženi fanovi benda su od njega očekivali mnogo više onoga što je nosio "London Calling", dok su nasuprot tome The Clash želeli da odrastu i istražuju neke druge teme. Na duže staze gledano - bolje što je ispalo tako.

Terry Nelson:Celebrating 35 Years Of The Clash's "Combat Rock" (Albumism, 17.05.2017)

Train In Vain

So all alone I keep the wolves at bay

There is only one thing that I can say

Did you stand by me

No, not at all

Did you stand by me

No way

You must explain why this must be

Did you lie when you spoke to me

Did you stand by me

No, not at all

The Clash "Train in vain"

(London Calling, 1979)

Know Your Rights

International Clash Day #5
07.02.2017

Na današnji dan, 7. februara 2017. godine, svet će po peti put biti povezan zajedničkim sećanjem na The Clash. Ove godine će posebna pažnja na KEXP radiju u Sijetlu biti posvećena trostrukom uticaju koji su oni izvršili na društvo:

- jutarnji program je fokusiran na bitne poruke koje su The Clash slali putem svojih nastupa na radiju

- podnevni program kao temu ima uticaj drugih kultura na muziku i stavove The Clash

- popodnevni program se bavi iskazivanjem protesta kroz stihove i muziku

Nasleđe koje su za sobom ostavili The Clash i Joe Strummer čuva i dalje nastavlja Joe Strummer Foundation, organizacija posvećena pružanju šanse muzičarima i projektima iz celog sveta da kroz muziku iskažu moć i uticaj koje ona ima na društvo.

Ljudi sa KEXP radija smatraju da su stavovi i motivi The Clash i njihove radio stanice isti: muzika, pobuna i pomeranje granica. Baš kao i u svemu što su The Clash radili, na KEXP možete čuti svetski zvuk i protestne pesme u kojima se izražava jako uverenje da radio talasi sadrže moć promene.

Danas, više nego ikad, moramo ostati ujedinjeni i ne dopustiti da nas podele. Zato podržavamo ovaj dan koji je posvećen The Clash. Svako ko poseduje makar minimum osećaja za odgovornost prema čovečanstvu, poštuje taj bend i njegov uticaj u svetu. Krajem 70tih i početkom 80tih godina, oni su definitivno opravdali slogan koji ih je svuda pratio - "jedini bend koji je bitan". To je bilo vreme kada su političke i društvene podele i razlike dosegle svoje ekstreme. Danas se to isto ponovo dešava svuda širom sveta. Jedina razlika je u tome da danas imamo društvene mreže koje podjednako pojačavaju i maskiraju istinu, tako zbunjujući one koji za njom tragaju.

Međunarodni dan posvećen The Clash pruža mladim generacijama šansu da se upoznaju sa bendom kroz Strummerove promukle stihove, javno prozovu sve one koji kuju razne i pozovu ljude širom sveta da ustanu, ujedine se i suprotstave takvima. Joe Strummer je jednom lepo rekao "Bez ljudi si niko i ništa, i nijedna dovoljno istinita reč nije izgovorena."

"Know your rights" je prvi singl sa The Clash albuma "Combat Rock" iz 1982. godine. To je oštra pasma na temu građanskih prava siromašnih i obespravljenih. Poštovanje muzike i poruke The Clash predstavlja jedan od načina borbe za prava onih kojima je njihova moć oduzeta i protiv svega što bi da nas deli.

Poznaj svoja prava, sva tri:

Prvo - imaš pravo da ne budeš ubijen

Ubistvo je zločin, osim ako ga ne počine policajac ili aristokrata

Drugo - imaš pravo da zarađuješ novac

Naročito ako ti ne smeta malo saslušanja, poniženja i (ako se pokaješ) rehabilitacije

Treće - imaš pravo na slobodu govora

Dokle god ne budeš dovoljno glup da to zaista pokušaš

Međutim, u nekim krugovima se šuška

Kako ta tri nisu dovoljna

Poznaj svoja prava
Jer ona jesu tvoja

The Clash "Know Your Rights"

(Combat Rock, 1982)

Strummerove reči "Budućnost nije napisana" jasno govore o tome da ona zavisi od nas, od toga kako ćemo je mi sami pisati. Na današnji dan, 7. februara, muzika The Clash će biti himna predanog rada, odlučnosti i posvećenosti borbi za vrednosti slobodnog društva i zajedničkog sveta.

KEXP: International Clash Day 2017

The Joe Strummer Foundation: "Know Your Rights" Celebrate International Clash Day 2017

Strummerville Facebook page

Grobljanski Krug: International Clash Day 2016

Strummerville A Go​-​Go #003 (2016)

Strummerville A Go​-​Go #003

various artists (compilation)

(2016)

Strummerville A Go-Go #003 is a joint fundraising album for The Joe Strummer Foundation & Oxfam America to help raise funds for 'Crisis in Syria' appeal. As Joe says: "Without people, you're nothing". Released November 14, 2016.

01. Outernational - The Beginning Is Here [4:39]
02. Counting Coins - Freak Show [4:04]
03. Sleaze - Push Tuck [3:14]
04. SISTERAY - Gentrification [2:38]
05. Flying Vipers - Dragon Snout [2:32]
06. Kid Kapichi - Ice Cream [3:24]
07. They Uncultured - Bark Like A Dog [1:51]
08. Bully Bones - All In This Together, Right? [1:30]
09. Emily Capell - Hit The Road Jack [1:52]
10. Bud Sugar - Shudup [4:30]
11. Bex Grant - Road Away [3:42]
12. Tom Bright - Lois Lane [2:32]
13. Danny Onions - Paradise [3:40]
14. BILLIONAIRE - Next Year's Model [3:52]
15. Hillbilly Troupe & Les Dobbs - The Battle Of Corporation Fields [3:44]
16. One Eyed Wayne - Shakey Shakey [2:31]
17. Circe's Diner - October [3:02]
18. Chiedu Oraka - Chiedu Oraka [2:17]
19. Abstract Benna - The Nuke-clear Family [4:15]

Bandcamp

Joe Strummer Foundation

Chuffed

Hell W10

Davne 1983. godine, Joe Strummer je režirao svoj prvenac i jedinac, kratki homemade film pod nazivom "Hell W10", koji bi komotno mogao (kao omaž klasičnim noir filmovima Fritza Langa) da se zove i "The Clash by Night" - ne bi bilo greške. U ovom filmu, pored Strummera, glume članovi benda i prateće ekipe: Mick Jones, Paul Simonon, Kosmo Vinyl, Pearl Harbour i drugi. Strummer se tokom snimanja ludo zabavljao i zajebavao kako na svoj tako i račun ostalih članova "The Last Gang in Town", kako su The Clash sebe imali običaj da zovu.

Joe Strummer - korumpirani šef policije

Mick Jones - glavni negativac, mr. Socrates

Paul Simonon - glavni pozitivac, Earl
Kosmo Vinyl - Socratesov konsiljere

etc.
22. februar 1983. godine se smatra zvaničnim datumom početka snimanja filma "Hell W10".

Film je u celosti režirao, producirao, osmislio i finansirao Strummer lično. Ispod klišeizirane površine, tipične za noir filmove (umalo da zaboravim - film je snimljen u crno-beloj tehnici) i radnju u "police & thieves" stilu, Joe kroz likove koje glume njegovi ortaci zapravo oslikava njih same, sve ono što su bili i radili kao članovi The Clash.

Pravi primer kako umetnost može da imitira život.

Film "Hell W10" predstavlja ujedno i labudovu pesmu The Clash, zato što se originalna postava raspala ubrzo nakon izbacivanja bubnjara Topper Headona iz benda i propalih pokušaja da se iznađe odgovarajuća zamena. Jones takođe odlazi zbog sve većih nesuglasica sa Strummerom, uprkos bezuspešnim pokušajima Simonona da nekako smiri strasti između njih dvojice. Jasno je zašto Mick ima ulogu glavnog negativca a Paul glavnog pozitivca u filmu, kao što je očigledno i nastojanje samog Strummera da sebe prikaže kao šefa, pravednika i grešnika. Mnogi ipak smatraju da je glavni krivac za raspad benda njihov producent Bernie Rhodes, koji je ovaj film okarakterisao kao najobičniju besmislicu, čime je zaradio isključenje prilikom podele uloga. Osveta je usledila u vidu potpirivanja sukoba Strummera i Jonesa, što je na kraju dovelo do raspada The Clash.

Originalna verzija filma je bila uništena te iste godine, zajedno sa zgradom u kojoj su The Clash držali svoje stvari, tako da je ono što danas znamo kao "Hell W10" zapravo naknadna montaža radnih snimaka, napravljena na osnovu prvobitnog scenarija i sećanja učesnika cele priče.

Film se konačno zvanično pojavio u sklopu "Clash DVD box seta", samo par meseci pre Strummerove smrti, 22. decembra 2002. godine. Bolji zaplet, ili lament, verovatno ni on sam nije mogao da osmisli.

Hell W10 (1983) full movie [49:32]

IMDb: Hell W10
Sheerly Avni: The Clash Star in 1980’s Gangster Parody "Hell W10", a Film Directed by Joe Strummer (Open Culture,04.05.2011)
Marc Campbell: Joe Strummer’s film-making debut "Hell W10"(Dangerous Minds, 22.02.2013)

Barry Auguste: Joe Strummer, film director - The making (and meaning) of "Hell W10" (The Daily Swarm, 22.02.2013)
Barry Auguste and Derek Goddard: The Making and Meaning of "Hell W10" - Art Imitating Life (The Baker, 18.05.2013)
Grobljanski Krug: Without people you're nothing (Post #198, 22.12.2015)

History: The Clash

Nastali već na prvim varnicama punk revolucije, The Clash uleću na britansku muzičku scenu svojim koncertnim debijem 4. jula 1976. godine, u klubu "Black Swan" (Šefild), i to kao predgrupa Sex Pistols.

The Clash, prva postava:

Mick Jones, Joe Strummer, Keith Levene, Terry Chimes, Paul Simonon

Dok je Amerika proslavljala dvesta godina svoje nezavisnosti od Britanije, Ujedinjeno Kraljevstvo se našlo usred jedne nove revolucije - ovoga puta na sopstvenom tlu. Jedan od svedoka početka te revolucije bio je i frontmen popularnog pab-rok benda 101'ers. Pre koncerta u londonskom klubu "Nashville room" u aprilu 1976. godine, on je posmatrao bend koji im je bio predgrupa te večeri: "Posle pet sekundi njihove prve pesme, znao sam da su nas oduvali sa scene. Hoću da kažem - pukli smo." Ta predgrupa se zvala Sex Pistols, ekipa koja je u potpunosti preokrenula život Džona Melora. Par nedelja kasnije, on prihvata poziv Kita Lavina, Majkla Džounsa i Pola Sajmonona da napusti 101'ers, i pridruži se kao pevač novom bendu bez imena i bubnjara. Kada je Lavin napustio ekipu (kasnije se udružio sa Lidonom oko projekta PIL), trojka Stramer/Džouns/Sajmonon ostaje kao jezgro benda koji će njegovi fanovi, svim srcem, do kraja zvati "Jedini bend koji je bitan" (The Only Band That Matters).

The Clash, London Roundhouse (05.09.1976)

Prva uživo svirka The Clash je imala očekivane rupe i zakrpe, ali njihov entuzijazam i posvećenost su bili prisutni od samog početka, baš kao i njihova jedinstvena muzička i vizuelna estetika. The Clash su se još tada razlikovali od svoje "inspiracije" po nadasve iskrenim i neskrivenim političkim stavovima. Iako su Sex Pistols ismevali sistem i propovedali anarhiju, njihovi "politički" stavovi su sadržali ne baš malu i skoro neskrivenu dozu pijačne jurnjave za parama. Sa druge strane, The Clash su nastupali sa pozicije žarkih i odlučnih zastupnika tvrdih levičarskih stavova, poput rasne jednakosti. Gitarista U2, Dejvid "Edž" Evans, je rekao za The Clash: "Oni nisu bili samo zabavljači. Kod njih je to bilo pitanje života ili smrti. Baš oni su nas naučili da svoje bendove smatramo za ozbiljnu stvar. Oni su nas pozvali da se probudimo, da budemo mudri, gnevni, da se zainteresujemo za politiku i da sve to radimo najglasnije što možemo."

Bilo je potrebno da prođe nekoliko meseci posle ovog koncertnog debija, da The Clash pokrpe sve rupe i pronađu odgovarajućeg bubnjara. Dolazak Nikolasa "Topera" Hidona je konačno kompletirao postavu po kojoj je bend ostao trajno prepoznatljiv: Stramer, Džouns, Sajmonon i Hidon.

Četvrt veka kasnije, Stramer je još uvek imao običaj da doslovno citira jedan od prvih novinskih članaka o njima: "The Clash su jedan od onih garažnih bendova koje treba ekspresno vratiti u garažu, zaključati vrata i ostaviti upaljen motor automobila."

Nimalo obeshrabreni novinskim budalaštinama, The Clash objavljuju čuveni album-prvenac "The Clash" u proleće 1977. U naredne dve i po godine, objavljuju i svoj drugi LP "Give'em enough rope" (1978) koji je po izboru magazina Rolling Stone bio proglašen za album godine, kao i treći album "London calling" (1979) koga Rolling Stone proglašava za najbolji album osamdesetih.

History Channel: The Clash play their first live gig (04.07.2016)
Independent: The birth of The Clash (10.10.2008)

Keith Levene: London 1976. 40 years of PuNK! (LinkedIn, 09.08.2015)

I'm so bored with the USA

Jenki vojak htede jedan dop

koji je imao u Kambodži

al' sada nema kintu ni za jedan šot.

Jenki dolar priča svakom diktatoru

zapravo mu naređuje

jer on ne sme da propusti ni reč izgovorenu.

Jenki detektivi su stalno na ti-vi

jer ubice u Americi

rade sedam dana u nedelji.

Jebeš zvezde i štrafte

dajte Votergejt trake!

Živeo novi talas od koga vam nema spasa.

Napred Starski - za C.I.A.

Sisaj ga, Kodžak - za U.S.A.

U.S.A. su tako naporne,

ali šta ja tu mogu?

The Clash

"I'm so bored with the USA"

(The Clash, CBS Records April 1977)

International Clash day

Kada je Džon Ričards, DJ radio stanice KEXP u Sijetlu, u jutarnjem programu jednog februarskog petka 2013. godine objavio kako će ubuduće prvog petka u tom mesecu - što se njega tiče - svake godine obeležavati Međunarodni The Clash dan, nije ni slutio da će tri godine kasnije to uraditi i zvaničnici nekoliko gradova u UK i USA.

Bridžvoter (Bridgewater, UK), grad u kome je Džo Stramer proveo poslednje godine života. Peticiju je pokrenuo i u lokalnoj skupštini realizovao odbornik Brajan Smedli, matora pank drtina i učesnik poslednjeg koncerta benda Joe Strummer and the Mescaleros u Bridžvoteru, samo mesec dana pre Džoove smrti (2002). Gradonačelnik Bridžvotera je proglasio 6. februar 2016. za ICD, koji je obeležen u petak 5. februara organizacijom raznih tribina, projekcija i emitovanja muzike benda, a učešće je uzeo i poznati režiser Džulijen Templ (takođe stanovnik Bridžvotera) koji je radio neke od dokumentaraca posvećenih The Clash i UK punk sceni.
Proglas se završava rečenicom: "We encourage all residents to Rock the Casbah."

Sijetl (Seattle, USA), gde su The Clash 15. oktobra 1979. održali "prvi veliki pank koncert u tom gradu", što je ostavilo veliki trag u potonjoj istoriji ne samo američke rok muzike - muzička scena Sijetla još uvek stoji rame uz rame sa onima u NY i LA/SF. Gradonačelnik Sijetla je izdao proglas kojim se 7. februar 2016. proglašava za ICD, dok je lokalni radio KEXP nastavio po četvrti put svoju praksu emitovanja 12-časovnog programa posvećenog svemu što ima veze sa The Clash - naravno, u petak 5. februara.

Okrug King (King County, USA), u državi Vašington - inače, Sijetl je administrativni centar tog okruga na severozapadu Amerike. Okrug je, takođe, proglasio 7. februar 2016.za ICD. Načelnik okruga svoju proklamaciju završava poput britanaca: "I encourage all residents to Rock the Casbah."

Iako su se Britanci prilikom donošenja svog proglasa pozvali na predlog upućen iz Sijetla, tj. okruga King, uspeli su da zeznu stvar za jedan dan - unapred. Zato, hajde da podvučemo crtu: 2-1 za 7. februar kao International Clash Day.
Dakle...

A kako bi drugačije?