The third part of HONORIS Tribute series, dedicated to the legendary British band BAUHAUS - pioneers of post-punk and the goth-wave despite themselves, haunted by the tutelary shadow of David Bowie and Brian Eno, truly post-punk with a touch of glam, lovers of German expressionism and European symbolism, the sound of Bauhaus knew how to combine dub basses, and acid guitars, sepulchral voices and hypnotic rhythms.
16. oktobra 1981. godine su Bauhaus (prozvani kumovima gothrocka) objavili svoj drugi studijski album "Mask". Na albumu su singlovi "Kick in The Eye" i "The Passion of Lovers", koji su proširili lepezu instrumenata u zvučnom repertoaru benda upotrebom klavijatura i akustičnih gitara (u PoL), kao i fanki ritmovima i saksofonima (KitE) zahvaljujući umeću gitariste Daniela Eša, koji to takođe čini na numerama "Dancing" i "In Fear of Fear".
Eš je takođe dizajnirao omot albuma, preteču njegovog Bubbleman Designsa, koji će kasnije uobličiti na četvrtom (i poslednjem) studijskom albumu Bauhaus "Burning From The Inside", kao i na albumima potonjih bendova Tones On Tail i Love and Rockets (u suštini - Bauhaus minus Piter Marfi, što smo već videli i čuli na dobrom delu spomenutog poslednjeg albuma Bauhaus).
Spot za naslovnu numeru albuma snimljen je u napuštenoj viktorijanskoj fabrici cipela u Northemptonu, njihovom rodnom gradu, kao očigledan omaž horor filmovima iz 70-ih. Inače, bend nije dobio dozvolu da tu zgradu koristi za snimanje spota pa se cela ekipa jednostavno tamo ušunjala i odradila produkciju.
A1 Hair Of The Dog (2:42)
A2 The Passion Of Lovers (3:52)
A3 Of Lillies And Remains (3:18)
A4 Dancing (2:29)
A5 Hollow Hills (4:50)
B1 Kick In The Eye 2 (3:38)
B2 In Fear Of Fear (2:57)
B3 Muscle In Plastic (2:52)
B4 The Man With The X-Ray Eyes (3:05)
B5 Mask (4:35)
"Mask" je definitivni gothic rock i post-punk album, na kome se pored muzike naročito ističu kohezivni stihovi Daniela Eša, braće Dejvida i Kevina Heskinsa i Pitera Marfija, koji su zajedno dali sve od sebe da stvore jedan od najboljih albuma tog žanra i vremena.
6. avgusta 1979 - pre tačno 40 godina - Bauhaus su objavili svoj 12-inčni debi vinil "Bela Lugosi's Dead" za malog nezavisnog izdavača Small Wonder Records (koji je godinu dana ranije objavio i The Cure 7-inčni singl prvenac "Killing An Arab"). Iako su ušli u studio još krajem januara te godine, trebalo je da prođe 6 meseci do obavljivanja Bauhaus prvenca koji je odmah postao - i do danas ostao kultni hit, himna onoga što zovemo gothic muzikom. Doduše, to se ne da zaključiti po plasmanu na muzičim top listama koje ga nikada nisu preterano volele.
Pesma traje skoro 10 turobnih minuta - u njoj čujemo krckanje poda pod nogama bubnjara Kevina Haskinsa, spori bas Davida Jaya, kreštanje dab-rege gitare Daniela Asha koja izaziva jezu - sve to kao uvod u prvi stih "White on white translucent black capes" glasom Petera Murhyja.
Sledi kratka animirana priča o tome kako je nastala pesma "Bela Lugosi's Dead":
Kao rekvijem poznatom horor glumcu iz tridesetih godina prošlog veka, "Bela" sadrži sve trikove žanra kome je postala himna: mračne bas linije, avetinjsku gitaru, dubok glas i (naravno) horor atmosferu. Kako je u sve to Haskins uspeo da uklopi bossanova ritam, ne vredi pričati - pustiš i slušaš. I ježiš se. Savršeno gothic raspoloženje - grobljansko i tmurno, nagoveštaj strave i užasa. Već na prvo slušanje nameće se pitanje "Da li će čuveni holivudski krvopija ostati u svom grobu?", na šta Murphy na kraju pesme odgovara beskrajnim ponavljanjem reči "undead"... Dakle, sve je izgledniji odgovor da - neće.
Nesporno je da "Bela Lugosi's Dead" jeste prvi goth singl. Međutim, postoji još jedna, duboko potcenjena njegova karakteristika - to je prva prava ploča alternativnog roka, jer je goth bio jedan od prvih - ako ne i zaista prvi - muzičkih žanrova nastalih posle punka, zajedno nazvanih post-punk.
"Bela Lugosi's Dead" je pesma koju možete smatrati za "Freebird" ili "Stairway To Heaven" gothic muzike, čiju dužinu mnogi DJ-evi po goth klubovima koriste kao zgodnu priliku da skoknu do toaleta. 2018. godine je objavljen mini album nazvan "Bela Lugosi's Dead: The Bela Session" na kome se nalaze svi snimci urađeni u januaru 1979. Za razliku od originalnog singla objavljenog pre 40 godina (Bela Lugosi's Dead, demo snimci Boys i Dark Entries), tu su sada Bela Lugosi's Dead 2018mix, zatim neobjavljene Some Faces i Bite My Hip (objavljena 1983 kao Lagartija Nick), originalna verzija Boys i demo snimak Harry (buduća B-strana singla Kick In The Eye iz 1982)
Na kraju, i dalje ostaje nerešeno pitanje na koje ćemo morati sami da nađemo odgovor: - Da li je Bela Lugosi živ ili mrtav? Undead svakako jeste.
... despite food poisoning. (photo: David J on Facebook) Have to be honest: this concert got way much better than expected - due to hall replacement (from Dom Omladine to larger place of Hangar) and especially for setlist as the very heart of this tour. "In The Flat Field" IS definitely the very first goth-rock full-time album, and has to be played each year on punk's grave.
Stockholm Nalen, 12.12.2018. Gig playlist (up to the "incident") on Setlist.Fm.
So, it simply had to happen: Nerves got their own - after full month of touring - in Stockholm. Various playhalls, sickness, (frequent) annoying bad sound enginering, along with fans chattering louder than music, made St. Peter's Dance stop and explode into a furious bottles whirling around him, ending faced-down upon cold pavement after brawling with some venue staff and security.
So, before reading news and "news", articles and "articles", blogposts and "blogposts" - such as NME, Aftonbladet, Pitchfork, Reddit, Louder Than War, Brooklyn Wegan, Consequence Of Sound, and countless Facebook and Twitter posts&comments, keep this on mind: Peter Murphy is not The God. He's just a goth-rock-music pop icon. A man, spoilt but loved. Remember that.
"The Bela Session" is a full release of Bauhaus' first studio session from January 26 1979, where the iconic "Bela Lugosi's Dead" was recorded. This is the first and only official reissue of "Bela Lugosi's Dead" ('the ground zero of goth') on vinyl, and the first time 3 of the 5 tracks have been released. This EP has been produced directly by the band with Leaving Records, in advance of the band's 40th anniversary. "Bela Lugosi's Dead" was originally released by Small Wonder Records, 1979. "Harry" was originally released by Beggars Banquet, 1982. "Some Faces," "Bite My Hip," and "Boys (Original)" are previously unreleased.
"1B9A7U9H1A9U8S3" je naziv prve velike i još uvek svakako najbolje kompilacije Bauhaus (ukoliko izuzmemo kasnija tzv. omnibus izdanja svakog od njihovih albuma, koja su priča za sebe).
Objavljen je u petak 15. novembra 1985. godine, u izdanju Beggars Banquet (BEGA64).
Originalno izdanje se u prodavnicama pojavilo u formi duplog vinila. Prvo CD izdanje se pojavilo 1986. godine - kao dva zasebna kompilacijska diska nazvana "Vol.1" i "Vol.2", u japanu se pojavila skraćena verzija a u UK 1988. kao duplo CD prošireno izdanje istog naziva poput onog na vinilu.
"Gotham" je naziv povratničkog live albuma Bauhaus, objavljenog 9. novembra 1999. godine. To je snimak koncerta održanog u dva dana, 9. i 10. septembra 1998. godine u - a gde bi drugde - Njujorku (Hammerstein Ballroom). Album obuhvata dva audio diska, standardna postava svira standardnu plejlistu, plus dupla poklon cover verzija "Severance" od Dead Can Dance (na prvom disku je live, na drugom studijska verzija).
disk 1:
1. Double Dare 2. In the Flat Field 3. A God in an Alcove 4. In Fear of Fear 5. Hollow Hills 6. Kick in the Eye 7. Terror Couple Kill Colonel 8. Silent Hedges 9. Severence 10. Boys 11. She's in Parties 12. The Passion of Lovers 13. Dark Entries
disk 2:
1. Telegram Sam 2. Ziggy Stardust 3. Bela Lugosi's Dead 4. All We Ever Wanted 5. Spirit 6. Severence (studio version)
DVD izdanje se razlikuje od audio verzije po manjem broju numera i njihovom redosledu, a umesto "Severence" tu je "The Passenger":
1. Double Dare 2. In the Flat Field 3. A God in an Alcove 4. Kick in the Eye 5. Hollow Hills 6. In Fear of Fear 7. Boys 8. She's in Parties 9. The Passion of Lovers 10. Dark Entries 11. All we ever Wanted 12. Spirit 13. Bela Lugosi's Dead 14. Telegram Sam 15. Ziggy Stardust 16. The Passenger
Ukoliko postavimo ruku između katodne cevi i ekrana, na ekranu će se pojaviti slika na kojoj tamnija senka predstavlja kost a nešto svetlija senka samu ruku. Da bih se što kraće i jasnije izražavao, koristiću izraz "zraci", a da bi ih izdvojio u odnosu na druge istoga imena, nazvaću ih "X-zraci".
- Vilhelm Rentgen
1895. godine je jedno neverovatno otkriće u potpunosti - i doslovce i figurativno - promenilo način na koji smo do tada gledali na ljudsko telo. Na račun tog otkrića, bezbroj novih tehnologija moglo je da se razvije u medicini, bezbednosti i mnogim drugim oblastima. Iza ovog otkrića stoji nemački lekar Vilhelm Rentgen, možda jedan od najbitnijih inovatora u istoriji medicine. 8. novembar je Dan X-zraka, u znak sećanja na njegovo otkriće, ali i sve drugo što je iz njega proizašlo.
X-zraci su otkriveni sasvim slučajno, u sklopu eksperimenta prilikom koga je her Rentgen pokušao da utvrdi da li ti zraci mogu da prođu kroz staklo. Tu se našao i jedan ekran, premazan određenim hemikalijama, koji je odavao nekakav čudan sjaj, a zraci koji su izazvali taj sjaj nazvani su "X-zraci". Pitate se zašto baš to i takvo ime za zrake? Pa, jednostavno, Rentgen uopšte nije znao šta su ti zraci, pa je upotrebio opšteprihvaćeno X za nešto nepoznato. Tada ih je nazvao "X-zraci" i tako je do danas ostalo.
Dakle, šta su zaista ti X-zraci? To su elektromagnetski talasi energije koji se ponašaju na potpuno isti način poput zraka svetlosti, mada imaju neverovatno kratku talasnu dužinu - oko hiljadu puta kraću od vidljivesvetlosti, da budemo precizni. Onog trenutka kada ih je otkrio, dr Rentgen je odmah krenuo i da sa njima eksperimentiše u nameri da utvrdi kroz šta mogu a kroz šta ne mogu da prođu tj. kako sve to fotografisati. Tokom tog eksperimentisanja, utvrdio je da olovo skoro u potpunosti upija ove zrake, a da ih ljudske kosti zaustavljaju tj. odbijaju - što je stvorilo sasvim nov i kreativan način gledanja na to šta se događa unutar ljudskog tela.
Na samom početku široke upotrebe rentgenskih (X) zraka, u vreme Balkanskih ratova, oni su korišćeni za lociranje šrapnela, metaka i slomljenih kostiju kod vojnika koje su donosili sa bojnog polja. X-zraci su u velikoj meri bili korišćeni za proveru podesnosti obuće, sve dok nije postalo jasno da to i nije stvar sa kojom se može igrati bez opasnosti po zdravlje. U današnje vreme se ovi zraci koriste u okviru sistema obezbeđenja na aerodromima, za analizu materijala kao i mnoge druge stvari, ali uz pridavanje mnogo više pažnje bezbednosti ljudi.
Ukoliko niste po zanimanju neko od navedenih konzumenata X-zraka, na današnji dan se možete dodatno edukovati ili baviti istraživanjem na ovu temu i čemu su oni sve doprineli u našim životima. Možete sesti, pa porazmisliti o raznim načinima na koje se X-zraci danas koriste.
"In The Flat Field" je debi album Bauhaus, prvo dugosvirajuće izdanje za novoformiranu izdavačku kuću 4AD (uknjiženo pod kataloškim brojem 13) i jedna od prvih "gothic-rock" ploča uopšte. Album je bio sniman od decembra 1979 do jula 1980 godine, a objavljen - po jednim izvorima 3. a po drugim 5. novembra 1980. godine. Objavljen je sa dvomesečnim zakašnjenjem u odnosu na planirani datum izdanja (septembar), zato što članovi benda nisu bili zadovoljni snimljenom verzijom pesme "Double dare", smatrajući da je ona koju su izveli kod Johna Peela daleko bolja, tako da se dobijanje dozvole od strane BBC oteglo na puna dva meseca.
Kako nisu znali drugačije da opišu nešto toliko novo i drugačije čak i od albuma "Closer", koji su Joy Division objavili šest meseci ranije, rok kritičari su se nasrali silnih poređenja i "look-a-like" etiketa kako albuma tako i samog benda, uporno pokušavajući da iznađu nešto što je kod njih pokradeno od drugih muzičara. Naravno, najčešće je bilo "Murphy je nekakva mešavina Iggy Popa i Bowiea" (kako li im je samo promaklo poređenje sa Nižinskim, to verovatno ni danas ne znaju), i slično. NME ih je popljuvao, nazvavši album "gomilom od devet besmislenih stenjačina, koja zaslužuje najpogrdnije epitete i koju mogu da slušaju samo namrgođeni pomodari", "ma to je samo pomodna verzija Black Sabbath" (sorry, ali pesma "St. Vitus Dance" sa njima nema nikakve veze, osim naslova), "pa tu nema nijedne pesme - samo naslovi", "preterano samoumišljeno, čista katatonija". Sa druge strane, američki Trouser Press ih opisuje kao "pačvork zvukova i osećanja, uznemirujuća slika smrti i truleži iz dubina ljudske psihe". Rok-kritičar Dave Thompson ga je nazvao "jednim od najhrabrijih albuma muzike našeg doba".
Bez obzira na negativne kritike po muzičkim časopisima (i ovacije po fanzinima), album se ipak probio na mejnstrim top liste i zaseo na vrhove onih alternativnih.
Album "In The Flat Field" je relativno kratak, ali u svojih 38 minuta obrađuje mnoštvo emocija i muzičkih stilova. On je istovremeno uvrnut, zastrašujuć i snažan. To je put kroz najmračnije budžake nekog napuštenog, davno zaboravljenog i oronulog grada. Ako vam taj opis deluje kao besmislica, nema frke - to i jeste poruka koju su Bauhaus želeli da pošalju ovim albumom. Na njemu ništa nije umotano u šareni papir ili preliveno šećerom - sirova produkcija samo pojačava osećaj zvuka koji dolazi iz najmračnijih bezdana muzike i uma; tekstovi, muzika i atmosfera zajedno pojačavaju bol pritajen u tim dubinama, podjednako neprijatan i primamljiv.
Bauhaus su kroz svoju muziku često opisivali očaj i depresiju, ali nikada u tolikoj meri kao na prvom albumu. Takve su na prvom mestu pesme "Double dare", "A God in an alcove" i "Nerves". Postoje i pesme koje imaju suprotan efekat, blago pozitivan pa čak i zabavan: "Dive" je primer toga, u ne baš maloj meri podsećajući na "Interzone" sa prvog albuma Joy Division.
Stihovi nalovne numere "In the flat field" predstavljaju posebnu priču. Na prvi pogled nenormalna, ta priča efektno stvara osećaj pogrešno usmerenog besa usled dosade ili depresije. To je priča o bolno dosadnom i monotonom mestu, ličnom mikrokozmu u jednoj engleskoj palanci (gde je neko vreme Murphy obitavao u stvarnom svetu).
Konačno, album "In The Flat Field" treba zasluženo ispoštovati, njega neizostavno treba da posluša svaki ljubitelj dobre muzike. Za njegovo preslušavanje od početka do kraja, apsolutno su neophodni "nervi kao najlon, i nervi kao čelik" - ukoliko želite da ostanete neoštećenog mozga i samog uma. Danas, trideset i sedam godina daleko od polja ravnog - a još uvek tamo.
